5 กุมภาพันธ์ 2555

posted on 05 Feb 2012 22:35 by lettering



5 กุมภาพันธ์ 2555

สวัสดีครับคุณทิว

 

            ไม่รู้คิดอะไร อย่างไร ถึงไปชวนให้คุณมาสนทนาพูดคุยกันผ่านทางจดหมาย

            เหตุผลจริงๆ ผมก็พอมีอย่างที่ได้บอกกล่าวและเกริ่นไปบ้างแล้ว แต่ผมคงจะต้องลงรายละเอียดลึกลงไปเพื่ออธิบายบางอย่างหน่อยว่า

            ประการแรกที่ผมชวนคุณนั้น มันก็มาจากภาวะฝืดเฝื่อนในตัวผมเอง ที่ละเลยการเขียนไปอย่างไม่น่าให้อภัย ทั้งที่เคยเขียนได้ เขียนสะดวกในสมัยก่อน กาลเวลาล่วงเลย ไม่ได้เขียน ไม่ได้คิด มันก็เลยขึ้นสนิม (ซึ่งผมพยายามเคาะเท่าไรแล้ว มันก็ยังเกาะอยู่) จึงทำให้ผมต้องหาวิธีอยู่นิ่งๆ และเขียนมันอย่างสม่ำเสมอ และที่สำคัญต้องมีคนอ่าน พอรู้ว่ามีคนอ่าน เราก็จะค่อยๆ ตั้งใจประดิษฐ์คิดถ้อยคำ ประการแรกนี้ ผมอาจจะค่อนข้างเอาเปรียบเหมือนกัน ที่ต้องอาศัยคุณมาช่วยเคาะสนิมที่มันเกาะแน่นเหนียวอยู่ในตัวผม ประการต่อมานั้น ผมเรียกร้องที่จะอ่านจดหมายของคุณเหมือนกัน ก็อย่างว่าแหละครับ รู้จักกันผ่านบล็อกมาได้สักระยะ รู้จักหน้าค่าตา แม้ไม่เคยพูดคุยอย่างซึ่งหน้า แต่ก็สัมผัสหลายๆ อย่างทางตัวหนังสือ อย่างน้อยที่สุด ผมก็พอรับรู้ว่าคุณเป็นอย่างไร ยกตัวอย่างสัก 2-3 ข้อ คือ อย่างแรกเลย คุณชอบอ่านหนังสือ (ซึ่งมันพ้องต้องกันกับผมมากที่สุด) สองคือ คุณชอบดูหนัง (หนังนั้น ผมเพิ่งมาดูจริงจังช่วงหลังๆ เองครับ ก่อนหน้านั้น มีอะไรดูก็ดู ตอนนี้ก็เลือกหนังดูแล้ว เพราะเวลาหมดไปกับภาระ หน้าที่อื่นๆ จิปาถะ) อีกอย่างนะ คุณชอบเขียน เป็นไปได้ว่า คุณเขียนมากกว่าผมเสียอีก และก็เขียนออก เขียนลื่นกว่าผมเสียด้วย

            แค่นี้ก็ทำให้ผมอยากสนทนาอยากรู้จักคุณมากกว่าเดิมแล้ว

            ก่อนที่ผมจะเขียนอะไรต่อไป ผมว่าเรามาวางเงื่อนไข อ้อ ไม่ใช่สิ สิ่งที่มันควรจะเป็นสักนิดในการเขียนจดหมายสนทนากันดีกว่านะ ผมว่าต้องพูด ต้องบอกกล่าวกันให้พอรู้เรื่องหน่อยก็คงดี หากมีอะไรผิดพลาด เราจะได้เผ่นหายไปแบบไร้ร่องรอย (ฮา)

            ที่ผมต้องการเขียนจดหมายนี้ ผมไม่ได้คาดหวังอะไรใหญ่โต ว่าต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ ต้องคุยเรื่องที่เป็นวิชาการหรือเรื่องมีสาระถ่ายเดียว หากแต่เรื่องไร้สาระ บางทีก็มีประโยชน์เหมือนกัน

            ผมไม่คาดหวังให้คุณต้องตอบจดหมายทันทีทันใด หากอยากตอบเร็ว ก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อใดที่คุณตอบเร็ว มือร้อน มันก็ย่อมสร้างความหนักใจให้ผมแน่นอน เพราะผมอืดอาด เขียนหนังสือช้า รวมไปถึงบางทีก็บอกปัด ไม่มีอารมณ์เขียนไปเสียดื้อๆ ในทำนองเดียวกัน หากผมคึก อ่านของคุณแล้วตอบทันท่วงที ผมว่าคุณเองก็คงตกใจไม่น้อย นี่จึงเป็นสิ่งที่ผมเกรงเหมือนกัน หากจะเริ่มต้น

            ผมแค่กลัวเรื่องของจังหวะครับ หากช่วงแรกมันถี่เกินไป ช่วงหลังมันก็คงเฝือ และอืดไปได้เหมือนกัน หากมันช้าเกินไป คนอีกคนก็คงตั้งตารอ เมื่อไรหนอ อีกฝ่ายจะตอบกลับมา

           ผมจึงคิดในใจคนเดียว ก่อนจะตัดสินใจมาบอกคุณว่า เราจะทำอย่างไร ไม่ให้มันร้างนานนัก และไม่ให้มันวูบวาบจนเกินไป

          ก็เป็นเพราะการเขียนจดหมายนี้ ผมตั้งเป้าหมายให้เป็นการเรียกร้องกับตัวเอง ว่าต้องเขียน และต้องเขียน ให้มีระเบียบวินัย คิด ไตร่ตรอง เรียบเรียงระบบในการบอกกล่าว เพราะอย่างที่บอก ผมหนืด และกำลังจะเคาะสนิมให้กับตัวเอง

          เลยกลายเป็นว่า ผมคิดคร่าวๆ และตั้งเป้าหมาย สำหรับตัวเองว่า หากได้รับจดหมายของคุณแล้ว ผมจะต้องตอบกลับภายในหนึ่งอาทิตย์ ในเจ็ดวัน ผมคิดว่าตัวเองมีเวลาพอสำหรับตอบจดหมาย และพูดคุยกับคุณ นี่เป็นกฎที่ผมตั้งขึ้นมาให้กับตัวเอง แต่สำหรับคุณ ก็คงมีกฎระเบียบของตัวเองประจำตัวเช่นเดียวกัน และผมไม่ขอก้าวก่ายสิ่งใดครับ

          เริ่มต้นปีใหม่มา คุณได้ตั้งเป้าหมายถึงสิ่งใดไหมครับ แรกๆ ปีนี้ผมคิดว่าจะบวชให้แม่ อายุก็ปาไป 26-27 แล้ว แต่ก็มีอุปสรรคครับ เอาเป็นว่าละไว้ให้ไม่เข้าใจเล่นๆ แล้วกัน

          ชีวิตของผมก็ดูเลยเอ้อระเหย แต่ดีที่พอมีหนังสือ มีภาพยนตร์ หรือดนตรี ศิลปะหลากหลายแขนงให้เสพ พอคนเราค้นพบสิ่งที่ชอบ สิ่งที่รัก มันก็จะรู้สึกว่าตัวเองมีค่า ผมมารู้สึกช่วง ม.ปลายนี่แหละ ว่าชีวิตของตัวเองควรไปทางไหน คนมันรักหนังสือ ชอบการอ่าน ผมก็เลยใฝ่ฝันตั้งแต่นั้นมาว่า ผมจะเป็นนักเขียน มันก็เป็นความใฝ่ฝันที่ค่อนข้างจองหองเหมือนกันครับ ตอนนั้น คิดว่าพออ่านเยอะ แล้วมันจะเขียนง่าย เขียนได้ แต่การเขียนนั้น เอาเข้าจริงๆ มันก็ต้องอาศัยหลายองค์ประกอบมาบรรจบกัน เอาอย่างแรกเลยก็คือเวลา ถ้าไม่มีเวลาก็เขียนไม่ได้ อย่างสองวัตถุดิบ ก็พวกประสบการณ์ต่างๆ แหละครับ ผมแยกเป็นประสบการณ์ตรง (พบเจอมาด้วยตัวเอง) และประสบการณ์อ้อม (ได้อ่าน ได้ฟัง ได้ดู ประมาณนี้ครับ)

          ตอนแรกผมก็เหมือนจะไปเส้นทางนี้อยู่นะครับ เหมือนจะเข้าใกล้แล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกและมองเห็นภาพว่า เส้นทางของนักเขียน กับเส้นทางของผมนั้น มันเหมือนทางทอดยาว และขนานกันไปอย่างไรอย่างนั้น เส้นแรกก็ทอดยาวของมันไปเรื่อยๆ เส้นที่สองซึ่งเป็นทางของผมนั้น ตีคู่ขนานขนาบมา แต่ยังไม่บรรจบเป็นเส้นเดียวกันเสียเลยทีเดียว ผมเลี้ยวไปเฉียดนิดๆ แล้วก็ออกมารักษาระยะอยู่เส้นทางเดิม พอรักษาระยะนานๆ เข้ามันก็เลยเพลิน ชมนกชมไม้ไปเรื่อย ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

          ผมมีความรู้สึกแบบเห็นแก่ตัว หรือมองโลกแคบหรือเปล่าไม่รู้

          ผมว่าการเป็นนักเขียน หรือมีหนังสือออกมาสักเล่มนี่ มันยิ่งใหญ่จริงๆ เลยนะครับ ประมาณว่า เกิดมาแล้ว ได้ฝากอะไรไว้บนโลกบ้าง อย่างน้อยคนที่เป็นลูกเป็นหลาน เขาก็อ่านเราจากสิ่งที่เราเขียน แม้หนังสือเล่มนั้นจะไม่เป็นเบสเซลเลอร์ หรือทำให้สำนักพิมพ์ขาดทุนย่อยยับก็ตามแต่

         แม้จะรู้ว่านักเขียนไม่ใช่อาชีพมั่นคงอันใด (เพราะไม่เคยมีข่าวว่านักเขียนประเทศของเราติดอันดับเศรษฐี) แต่ผมก็คิดว่ามันท้าทายดีนะครับ การต่อสู้กับอะไรหลายๆ อย่างจนออกมาเป็นเรื่องราว

         จากหน้ากระดาษเปล่าๆ จนพรืดพราวเป็นตัวหนังสือ

         ทุกวันนี้ แม้ว่าความฝันของผมยังเจิดแจ่มอยู่ แต่ผมก็ไม่คิดอยากเป็นนักเขียนอิสระแล้วแหละครับ เพราะผมเคยทำมาแล้ว สมัยจบใหม่ๆ ผมนั่งอยู่บ้านเกือบครึ่งปี พิสูจน์ด้วยตัวเอง และเจ็บมาเยอะ

        แม้ท้องจะไม่กิ่วกรอบ โหยหวน แต่ผมก็รับไม่ได้หรอกครับ กับการอยู่บ้านแล้วต้องเกาะผู้ปกครอง ตอนนั้นผมก็จบแล้วนะครับ แต่ผมไม่ทำอะไรเลย ย้อนกลับไปก็ตลกดีเหมือนกัน

        ผมเลยค่อนข้างไม่สบอารมณ์สำหรับคนที่บอกว่าตัวเองเป็นศิลปิน แต่ทว่ายังอยู่ใต้ร่มเงาของแม่พ่ออยู่ ผมเคยเจอนะครับ คนลักษณะนี้ แต่ไม่พูดถึงดีกว่านะครับ ผมจะกลายเป็นคนไม่ดีเอาไปได้ ช่วงนี้ศัตรูที่มองไม่เห็นของผมก็มากเอาการอยู่  

        เอาเป็นว่า ผมไม่ขอยืดยาดมากความนะครับ กลัวจะเบื่อกันเสียก่อน ความจริงมีเรื่องจะคุยเยอะเลย ทั้งหนัง ทั้งหนังสือ และเรื่องราวของชีวิตที่มันดูค่อนข้างรกรุงรังเหลือเกิน

        ฉบับหน้า หน้า หน้า แล้วกันนะครับ

                                                                 ด้วยมิตรภาพ

                                                                 ชีวิตสำมะหาอันใด

 

ป.ล.วันนี้ผมไปซื้อชาใบหม่อนมา แล้วก็จิบไปพลาง เขียนถึงคุณไปพลาง ผมไม่ได้เขียนอะไรยาวๆ อย่างนี้นานแล้วครับ หวังว่าคุณคงไม่เบื่อ และขี้เกียจอ่าน   

Comment

Comment:

Tweet

Wow, this postis good, my younger sister is analyzing such things <a href="http://lhyz.net.cn/a/lhyzuggs.php">֩`</a>, so I am going to tell her.

#2 By bootstopsalejp (117.25.95.192) on 2013-10-17 09:19

อย่าว่าแต่ยาวๆเลย สั้นๆ ฉันก็ไม่ได้เขียน

#1 By ืnokjorn (223.207.36.170) on 2012-02-08 19:46